O συγγραφέας Θεόδωρος Γρηγοριάδης στο Barouaknet

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης.




Σας ενημερώνουμε, επίσης, ότι το Barouaknet στεγάζεται πλέον στον Κόμβο Πολιτισμού Αcidart.gr


1ο μέρος της συνέντευξης


2ο μέρος της συνέντευξης

ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!

Με εκτίμηση

οι Barouak

Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

-------------------
Λίγα λόγια για τον Κόμβο Πολιτισμού Acid art.gr

Το acidart.gr είναι ένα δίκτυο πολιτιστικής ενημέρωσης και δημιουργίας, όπου νέοι καλλιτέχνες γράφουν για τέχνες και φίλοι των τεχνών δίνουν το στίγμα τους, πέρα από το πολιτιστικό κατεστημένο και τη mainstream κουλτούρα που αναπαράγει η TV.

Στόχος μας είναι να προβάλουμε την τέχνη που θεωρούμε ότι αξίζει πραγματικά και που βρίσκεται να ασφυκτιά στριμωγμένη από τα σκουπίδια.

Η ομάδα του acidart.gr:

Αντώνης Μποσκοΐτης, κινηματογραφιστής
Νίκος Τραχανάς, κινηματογραφιστής
Δημήτρης Κοτσέλης, κινηματογραφιστής
Βαγγέλης Μπέκας, συγγραφέας
Μαρία Ξυλούρη, συγγραφέας
Βασιλης Κυριάκης, video-artist
Βασίλης Σαρδελής, σκηνοθέτης θεάτρου
Αλέξης Δάρας, ποιητής
Δημήτρης Αθηνάκης, ποιητής
Ευτυχία Παναγιώτου, ποιήτρια
Νίκος Ερηνάκης, ποιητής
Τίνα Τζόκα, αρχιτέκτονας
Ελένη Μητσιάκη, μουσικός
Παναγιώτης Ιωαννίδης, μουσικός παραγωγός
Παναγιώτα Θειακού, art-hunter
Ευγένιος Ζακυνθινός, art-hunter

O συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης στο Barouaknet

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ο Περικλής Κοροβέσης.

α μέρος της συνέντευξης:



β μέρος της συνέντευξης:



Επίσης μπορείτε να παρακολουθήσετε τα video της συνέντευξης και στο blog μας:
http://barouak.blogspot.com/


Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348

ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

Βιβλία του 2009 που αξίζουν την προσοχή

Το περιοδικό Bookmarks ζήτησε από τους συντάκτες του περιοδικού να γράψουμε μια λίστα και λίγα λόγια για τα βιβλία που ξεχωρίσαμε το 2009. Την παραθέτω παρακάτω. Σε σχέση με τη λίστα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό, έχω κάνει μια αλλαγή. Αντί για Το λυχνάρι του Αλαντίν του Σεπουλβέδα, έχω βάλει το εξαιρετικό Η σκιά του εαυτού μας, του ίδιου συγγραφέα, το οποίο δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα.

--------------------

O κύκλος ζωής του βιβλίου δεν είναι πάνω από εξάμηνο, υποστηρίζουν οι έμποροι του χώρου. Ο γράφων, όμως, έχει διαφορετική άποψη. Αναλογιστείτε, λοιπόν, την ευκολία που η ίδια η γλώσσα μας υιοθετεί τις γραμματικές ανωμαλίες και μην τον κακολογήσετε για τις παρακάτω, εκτός κανόνα, επιλογές.

Ελληνική λογοτεχνία

1. Δημήτρης Σωτάκης, Το Θαύμα της αναπνοής, εκδ. Κέδρος, 2009
2. Περικλής Κοροβέσης, Αριστερή Ανακύλωση, εκδ. Εμπειρία, 2009
3. Δημοσθένης Βουτυράς, Το καράβι του Θανάτου και άλλες ιστορίες, εκδ. Τόπος, 2009
4. Τέος Ρόμβος, Τρία φεγγάρια στην πλατεία, εκδ. Βιβλιοπέλαγος, 2009, επανέκδοση
5. Πέτρος Πικρός, Χαμένα κορμιά, εκδ. Άγρα, 2009, επανέκδοση

Ξενόγλωσση λογοτεχνία

1. Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, Ερωτευμένα φαντάσματα, εκδ. Άγρα, 2009
2. Λουίς Σεπούλβεδα, Η σκιά του εαυτού μας, εκδ. Opera, 2009
3. Τομ Ρόμπινς, Μπι όπως Μπίρα, εκδ. Αίολος, 2009
4. Γουίλιαμ Μπάροουζ, Τζάνκι, εκδ. Τόπος, 2009, επανέκδοση
5. Βίκτορ Σερζ, Οι αναμνήσεις ενός επαναστάτη, εκδ Scripta, 2008

Banky

The Subconscious Art of Graffiti Removal

2002
Εντυπωσιακό μίνι ντοκιμαντέρ (16') γύρω από τη φύση της σύγχρονης τέχνης, του Matt McCormick με τη φωνή της άγνωστης τότε Miranda July.

...!!!

αγνώστου

Όταν η ζωή αντιγράφει την τέχνη

Foto: Reuters/Lula Marques/Folha Imagem
Η παραπάνω πραγματική φωτογραφία τραβήχτηκε στις 03/04/2008 και απεικονίζει τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.
Πρόκειται σαφώς για κακή αντιγραφή του παρακάτω παλαιότερου έργου (που αποδίδεται στο Bansky ή σε μαθητές του).

Το Ζεν και η τέχνη του γκραφιτι

Ο συγγραφέας Δημήτρης Σωτάκης στο Barouaknet

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ένας εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς, ο Δημήτρης Σωτάκης.

Αφαιρώντας το χρώμα από το κάδρο εγκαταλείπουμε το ρεαλισμό.
Αφαιρώντας τα γύρω αντικείμενα χάνουμε το χρόνο και τον τόπο.
Και μπαίνουμε στον κόσμο του Σωτάκη...

α μέρος της συνέντευξης:



β μέρος της συνέντευξης:



Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348


ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!

Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

Ο θάνατος του Μαρά

"Marat by David Revisited" του djailledie

Οι συγγραφείς στο "τηλεοπτικό" προσκήνιο

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Από σήμερα λοιπόν και σε ταχτά χρονικά διαστήματα, θα ανεβάζουμε στο διαδίκτυο βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις συγγραφέων και ανθρώπων του πνεύματος.
Στόχος μας είναι η προβολή της σύγχρονης λογοτεχνικής σκηνής κάνοντας χρήση των νέων μέσων.
Η αναπαραγωγή, το ταξίδι των ιδεών.
Η δημιουργία on-line αρχείου, εύχρηστου και προσιτού στον καθένα.

Δικτυωθείτε λοιπόν στο BarouakNet.
Γιατί το πνεύμα δεν κρύβεται μόνο πίσω απ’ τα γράμματα.
Έχει ανθρώπινη μορφή.
Μπορείτε να το παρακολουθήσετε, ενώ μιλάει.

Πρώτος καλεσμένος του Βarouaknet είναι o Νίκος Κουνενής, ο οποίος μας μίλησε για το τελευταίο του μυθιστόρημα, τη σάτιρα, την παραλογοτεχνία, το βραβείο αναγνωστών, την κρίση και το ρόλο της πνευματικής ηγεσίας και για πολλά ακόμα.

-Για εικόνα υψηλής ευκρίνειας πατήστε το κουμπί HD, ενώ για να μεγεθύνετε την οθόνη το κουμπί ακριβώς δίπλα.-

α μέρος της συνέντευξης:



β μέρος της συνέντευξης:



ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!

Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

Αποτύπωμα

Φτιάχνοντας Πόλεις για Ποδήλατο

On line βιβλίο

Προσθήκη 12/2009:
Η συγγραφέας του βιβλίου Τίνα Μπιρμπίλη είναι σήμερα υπουργός Περιβάλλοντος.

σημερα εχουμε γενεθλια!

αιντε βρε ας σκασουν οι οχτροι μας!

broken poem

le roi est mort

Mπλέξεις

HΛΘΕ!!!

Ἡ νέα ἰστοσελίδα τοῦ Ἀνδρὸ εἶναι γεγονός! ΕΡΓΑ ΑΝΔΡΟ. Ἀπολαύστε τὴν!

Ο αριθμός των ατόμων που κάνουν περιττές χειραψίες είναι άρτιος

peedytv

Το LED και η τέχνη της κτηνοτροφίας

Ε - Ε - ΕΡΧΕΤΑΙ!

! ΕΡΓΑ ΑΝΔΡΟ !

Ἡ ἀνθρωπότις ἐναγωνίως ἀναμένει τὸν νέο ἱστοχῶρο τοῦ Ἀνδρό!

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

Εξάρχεια, Νοσότρος, 2008. O Λεωνίδας Χρήστακης είχε αποσυρθεί σε μια γωνιά και φουμάριζε την πίπα του. Η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου είχε μόλις τελειώσει. Στο βάθος, έστεκε στο bar μια κουνιστή και λυγιστή κοπελιά, με ροδοκόκκινα μάγουλα και πρόστυχο κορμί. Περνώντας από μπροστά μου και κατευθυνόμενη προς το μέρος του Χρηστάκη διαπίστωσα ότι μύριζε αλκοόλ και καύλα, ενώ το πάνω μέρος του μικροσκοπικού της εσώρουχου έπαιζε κουκλοθέατρο έξω από το χαμηλοκάβαλο τζιν της. Έφτασε ένα μέτρο από τον Χρηστάκη, κοντοστάθηκε αναποφάσιστα κι έκανε μεταβολή. Ο Χρηστάκης τη σκάναρε με την άκρη του ματιού του, αλλά δεν έδωσε σημασία. Βρισκόταν στην κυριολεξία στο δικό του, μοναδικό κόσμο, που πριν λίγο είχε αποκαλύψει ο Ρόμβος με τη βοήθεια των εύστοχων παρεμβάσεων του Χρηστάκη.

Η... Καυλιάννα κοντοστάθηκε ανάμεσα σε νέους, γέρους κι επίδοξους αβαντ γκαρντ που συζητούσαν όρθιοι για τα παλιά, μην γνωρίζοντας φυσικά, ότι ο Δεκέμβρης του 2008 κυοφορούνταν κάπου εκεί γύρω.
Συνέχιζε να κοιτά «απειλητικά» τον Χρηστάκη. Πήρε ένα βιβλίο του απ τον πάγκο και πλησίασε αποφασιστικά στο τραπέζι του.
Ήταν μόνος και κάπνιζε σκεφτικός.
Ίσως οραματιζόταν το μεγάλο ταξίδι.
Έκατσε δίπλα του.
Τον κοίταξε στα μάτια.
Εκείνος συνέχιζε να καπνίζει το τσιμπούκι του, δεν της έδινε σημασία.
Ξαφνικά εκείνη άνοιξε το βιβλίο, το ακούμπησε στο τραπέζι και το χτύπησε με τη γροθιά της, με όλη της τη δύναμη μια, δυο, τρεις. Τράνταξε η γης, στην προσπάθειά της να το τιθασεύσει στη σελίδα που ήθελε. Και ξανά. Και ξανά. Τα ρουθούνια της έφτυναν θειάφι. Γύρισε και τον κοίταξε πάλι επίμονα, αλλά εκείνος συνέχιζε να ατενίζει αδιάφορος το πλήθος.

Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που είδα από κοντά τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Έχω ακούσει εκατοντάδες φορές τις σχιζοφωνητικές απαγγελίες του και άλλες τόσες ιστορίες για εκείνον από φίλους κι εχθρούς του. Ήταν εκδότης, συγγραφέας, ζωγράφος, μουσικός, κάτι τελείως διαφορετικό. Αναρχικός; Ιδεολογικά, νομίζω, σχεδόν απροσδιόριστος. Κατά τη γνώμη μου, επιτρέψτε μου να πω, ο παππούς της ελληνικής αντικουλτούρας.
Εκείνος που πάνω απ όλα μας δίδαξε
ότι πέρα του καλλιτεχνικού κομφορμισμού
υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν και σου εύχονται καλό ταξίδι!


Από τα σχιζοφωνητικά:




Vita Mi Barouak

Τέλος εποχής

"Κνωσσός" του Max Sauco

Και στη γιαγιά Λέξω

Στεκόταν μπροστά στην τηλεόραση για ώρες. Μαύρα ρούχα, μαντήλι, πλεξούδες στα μαλλιά. Εκείνη που ανεβοκατέβαινε χωρίς ανάσα απ’ τα βουνά του Σουλίου στον κάμπο του ποταμού Αχέροντα, τώρα βρίσκονταν ανήμπορη στο κρεβάτι, περιμένοντας να δει τον εγγονό στο γυαλί. Τον εγγονό που δούλευε στην TV. Εκείνον που χε το όνομα του άντρα της, τον οποίο έχασε τη δεύτερη φορά που τον έστειλαν εξορία.
Εκείνος, όμως, δεν έλεγε να φανεί. Πως μπορούσε να φανταστεί η γιαγιά, ότι τα τηλεοπτικά κανάλια είναι εργοστάσια νέου τύπου. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι αφανείς, έχουν λογαριασμούς να τρέχουν, φόβο κι ενοχές.
Μεταμοντέρνο Προλεταριάτο...

Λίγους μήνες αργότερα ήταν να παντρευτεί ένα άλλο της αγγόνι. Μια βραδιά πριν απ το χορό του Ησαία, η γιαγιά πήρε μια σημαντική απόφαση. Πολύ σημαντική απόφαση. Αποφάσισε να πάει να βρει τον άντρα της στον άλλο κόσμο.

Η οικογένεια σοκαρίστηκε. Τα χαμόγελα ξεκρεμάστηκαν. Ξημέρωνε γάμος.

Θυμάμαι που πήγα και την είδα στο νεκροτομείο. Έκανε ψύχρα. Φίλησα το παγωμένο της μέτωπο και την κλείσαμε στο ψυγείο. Είχε προτεραιότητα η ζωή...
Στο "γλέντι" δεν χόρεψε κανείς. Το ψητό που βάζαμε στο στόμα μας ήταν θαρρείς παγωμένο απ’ το ίδιο ψυγείο.

Την επομένη του γάμου, έγινε η κηδεία. Οι ίδιοι άνθρωποι που την προηγούμενη πετούσαν ρύζι, σε λίγο θα πέταγαν χώμα για το στερνό «γεια». Όταν έσκυψα μες στην εκκλησία και της φίλησα το μέτωπο, της ψιθύρισα δακρυσμένος: «Το βιβλίο που θα βγάλω, αφιερωμένο»

Κι έτσι κάπως
Για τελείως διαφορετικούς λόγους
Δυο γενιές
Στάθηκαν μαζί στο ίδιο βάθρο
Και σχηματίστηκε ένα μεταμοντέρνο Πλεξιγκλάς.

Στη γενιά των 700 €
Και στη γιαγιά Λέξω

Vita Mi Barouak

sapphire

αν σ'αρέσει, κάνε κλικ!

the road to watchmen

like it? quick, click!
tmt took a break from flowers and went to the picture show.

Και μετά και μετά;

Μετά ήρθαν τα χελιδόνια, τα λιβάδια γέμισαν αγριολούλουδα και οι απολυμένοι πήγαν βόλτα στους αγρούς, πιασμένοι χέρι-χέρι με μετανάστες και νέους με στραγγαλισμένα όνειρα. Εγώ κρύφτηκα πίσω από μια βαλανιδιά, σε κάλεσα κοντά μου και κάναμε... τρίο παρέα με ένα τρυποκάρυδο.

Έπειτα περάσαμε τα αρνιά στη σούβλα, φάγαμε, ήπιαμε, κάναμε έρωτα πάνω στα κάρβουνα κι όταν γυρίσαμε στην Αθήνα συνεχίσαμε να το κάνουμε πάνω σε στάχτες. Τα κτίρια ήταν ακόμα γκρίζα, ο Κηφισός ήταν μονίμως μποτιλιαρισμένος και ο ηλεκτρικός κύλαγε σαν σαλίγκαρος πάνω σε ράγες.

Και μετά και μετά;...

Μετά ήρθαν οι ζέστες και οι μύγες, οι παχιές, που το χαν ρίξει στη δίαιτα. Ήρθαν τα μεταλλαγμένα καρπούζια και οι φράουλες. Οι λογαριασμοί κόλλαγαν απ την κάψα ο ένας πάνω στον άλλο, ενώ οι Τράπεζες συνέχιζαν να ιδρώνουν και να ξεφυσούν. Πήγαμε, όμως, στη Λούτσα για μπάνιο. Ξεκινήσαμε το α Σ/Κ, φτάσαμε το 3α Σ/Κ κι εκεί κάναμε λίγο μάτι σε κορμιά με τατουάζ, δαγκώσαμε στα μεσημεριανά μας όνειρα χείλια με σκουλαρίκια και ξεχαστήκαμε.

Ακολούθησε ο κύριος φθινόπωρος. Οι απολυμένοι έγιναν περισσότεροι, οι φοβισμένοι επίσης, και όσο γι όλους εμάς, η μελαγχολία πλάκωσε απότομα την ψυχή μας, όπως τα γέρικα φύλλα έθαψαν την άσφαλτο κάτω απ το καφέ.

Και μετά και μετά;...

Μετά συνεχίσαμε να φουσκώνουμε μέσα μας σαν μπαζωμένες αρτηρίες. Κι όσο πέρναγε ο καιρός το βάρος μέσα μας μεγάλωνε, γιατί δεν βλέπαμε φως, τα σύννεφα ήταν πλέον ανθρακί και αυτοί εκεί πάνω δεν έδειχναν να νοιάζονται. Ώσπου κάποιος έδωσε την αφορμή και βγήκαμε πάλι στους δρόμους!


Και μετά και μετά;

Μετά κάποιος πλησίασε απότομα στο γραφείο μου, τρόμαξα, βγήκα έξω απ το μπαούλο της ονειροπόλησης κι επέστρεψα πίσω στη δουλειά που συνεχίζει να με τρέφει ανεπιτυχώς.


Vita Mi Barouak

ΥΓ. Έργο του Ν. Στεφάνου

spiral-tuality xxix

i have a thing on my blog where i post pictures of spiral galaxies under the series name spiral-tuality. this time i’m adding a flower: it’s made of stardust, too.


like it? then please click it.
‘carl sagan distinguished clearly between mysticism and spirituality. while mysticism is concerned with matters of magic, the occult, the supersensual and ‘essentially unknowable,’ spirit is something quite different, he maintained. "it comes from the latin word 'to breathe'. what we breathe is air, which is certainly matter, however thin. despite usage to the contrary, there is no necessary implication in the word 'spirituality' that we are talking about anything other than matter (including the realm of matter of which the brain is made) or anything outside the realm of science...science is not only compatible with spirituality; it is a profound source of spirituality...the notion that science and spirituality are somehow mutually exclusive does a profound disservice to both.'’
- from new jersey humanist network

Γλυπτά

Αυτό το ευφάνταστο άγαλμα, είναι αφιερωμένο στον Φρανς Κάφκα και θα το δείτε στην Πράγα, αν ποτέ βρεθείτε σε αυτήν την ξακουστής ομορφιάς πόλη.

Ο μπρούτζινος τύπος που έχει βουτήξει το κεφάλι του μέσα στον τοίχο του κτιρίου των Ernst & Young। βρίσκεται στο Los Angeles. Κάθε συνειρμός με την τρέχουσα οικονομική κρίση, δεκτός.

Μια βρύση από το πουθενά! Συμπαθητική και χιουμοριστική ιδέα Διακοσμητικής Τέχνης για δημόσιους χώρους, βρίσκεται στο Aqua Land του Ισπανικού Cadiz

...ενώ αυτός ο κύριος που βλέπει τον κόσμο αντίστροφα είναι ο Charles La Trobe στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.

Αυτό το μάλλον σύνθετο γλυπτό πλέγμα, είναι στη Σιγκαπούρη. Μια απίθανη νότα καθώς περπατάς στην προβλήτα ε; Ξέρετε, δεν θέλει και πολλά πολλά μια πόλις για να αρχίσει να αποκτά στοιχεία που την κάνουν "χαμογελαστή". Υπάρχει όμως μία προϋπόθεση. Τοπικοί "άρχοντες" με χιούμορ και σοβαρότητα και όχι με ημιμάθεια και σοβαροφάνεια.

Τέλος ένας εκπληκτικός "φόρος τιμής" στις πύλες του παραδείσου, εκεί από όπου όλοι βγαίνουμε για να αντικρύσουμε πρώτη φορά το φως : το Γυναικείο Αιδείο.
Το εξαιρετικό γλυπτό, κοσμεί την είσοδο του Πανεπιστημίου του Tübingen στη Γερμανία...

POST CABARET Party- Μια βραδιά ΔΡΑΠΕΤΗΣ από τις σελίδες Του 13ου ΥΠΟΓΕΙΟΥ

Ποιος χαρακτήρας θα θέλατε να είστε, αν καταδυόσασταν στο 13ο Υπόγειο; Μια sexy χορεύτρια, ένας μποέμ μουσικός, ένας αδίστακτος μπράβος, μια εργάτρια β΄ κατηγορίας, μια πόρνη πολυτελείας, ένας πάμπλουτος εκμεταλλευτής, ένας εκκολαπτόμενος επαναστάτης;

Μπείτε στο πνεύμα των αποκριών, διαλέξτε χαρακτήρα, παίξτε με το μακιγιάζ και τα ενδυματολογικά σας όρια, κι ελάτε την Παρασκευή 20/2 στις 23:00 στο Booze Cooperativa( Κολοκοτρώνη 57, upstairs), για να ζήσουμε μια βραδιά που δραπέτευσε από τις σελίδες του πρώτου μου μυθιστορήματος.

Με άλλα λόγια, ντυθείτε εκκεντρικά, βαφτείτε έντονα, κι ελάτε να παραβγούμε στο ποτό και στο χορό, παρέα με τον Μπάρμπα Διόνυσο...

Vita Mi Barouak (Βαγγέλης Μπέκας)

Το κτίριο στον αριθμό 39 της οδού George V στο Παρίσι

Στην πραγματικότητα πρόκειται για παραμορφωμένη φωτογραφία του πραγματικού κτιρίου που βρίσκεται από πίσω, ενισχυμένη τοπικά με ανάγλυφα, κατά τη διάρκεια ανακαίνισής του το 2007.

ΤΟ 13ο ΥΠΟΓΕΙΟ

Το πρώτο μου μυθιστόρημα κυκλοφορεί στις 20/2. Αντιγράφω απ’ το οπισθόφυλλο.

Το εμπορικό κέντρο New Bios απλώνεται σαν κισσός μες στην πρωτεύουσα και κατασπαράσσει καθημερινώς νέα τετράγωνα του πολεοδομικού ιστού. Θαρρείς και πρόκειται για μια ολόκληρη εμπορική πόλη που απέδρασε απ’ το μέλλον.
Οι εργαζόμενοι στο εμπορικό κέντρο New Bios δίνουν λόγο μόνο στα εταιρικά δικαστήρια και υπακούουν μόνο στο καταστατικό λειτουργίας της εταιρίας.

Στα θεμέλια του New Bios κρύβεται ένας άλλος κόσμος.Κάτω από τη λουστραρισμένη επιφάνεια υπάρχει η διεστραμμένη εκδοχή της που στηρίζει το μεγαλείο του Πάνω Κόσμου.
Οι εργαζόμενοι που υποκύπτουν σε αλλεπάλληλα παραπτώματα, καταδικάζονται και πέφτουν όλο και πιο βαθιά, σε υπόγεια όπου η ακραία εκμετάλλευση βασιλεύει.

Η Αργυρένια έχει εξαναγκαστεί να εργάζεται στο Club 13 Σόδομα. Σε ένα από τα αδαμαντωρυχεία της εταιρίας. Οι φήμες μιλούν για κραιπάλες με ποτά και ναρκωτικά και ιστορίες τύπου Κάμα Σούτρα. Έπη για άσωτη ζωή που δεν είναι ανοιχτή στον καθένα. Ο παράδεισος του ασώτου αφορά μονάχα τα φουσκωμένα πορτοφόλια.
Ο Πέτρος τυφλωμένος από το ερωτικό πάθος για εκείνη, εγκαταλείπει τις ρεαλιστικές γειτονιές της μητρόπολης, εισβάλει στο μετα-ρεαλιστικό κόσμο του New Bios και καταδύεται στο σουρεαλιστικό Κάτω Κόσμο.

ΥΓ. Την ίδια μέρα, 20/2, θα γίνει ένα Party για τα γεννητούρια που μόνο «Καθώς Πρέπει», δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις. Πληροφορίες σε νεότερο Post το συντομότερο δυνατό.

Vita Mi Barouak

Πιάτα

Έργο του καλλιτέχνη Till Nowak. framebox.de

Τρέξαμε γυμνοί, δίπλα στο ποτάμι...

Η μπάρα υπόμενε με κατανόηση το βάρος του αγκώνα μας, τα ποτά, τα φιστίκια. Ήμουν παρέα με δυο μποέμ, ο ένας καλλιτέχνης, ο άλλος βιβλιοφάγος. Αν μας παρακολουθούσες από απόσταση, θα στοιχημάτιζες ότι μιλούσαμε για το χτεσινό ματς. Κι όμως είχαμε καταπιαστεί με τους Ντοστογιέσκι, Νίτσε, Φόκνερ, Μίλερ. Ο καλλιτέχνης σαν τραίνο στις ράγες του, ο άλλος πέταγε κάθε τόσο την ατάκα: «Δεν γαμείς, που δεν γαμείς, δεν πας για διάβασμα...»

Είπα να πάω για διάβασμα. Έσπρωξα την πόρτα του μπαρ και βγήκα.
Η πόλη μια σκοτεινή τσιμεντένια έρημος. Κι ο δήμαρχος, αντί να χτυπήσει το μαγικό του ραβδί και να μεταμορφώσει το τσιμέντο σε πράσινο, ξεπουλιέται στους εργολάβους, σχεδιάζει MALL, υπόγεια πάρκινγκ και ξεριζώνει τα εναπομείναντα δέντρα. Κι όταν κάποιοι αντιδρούν, στέλνει τα ΜΑΤ.
Ευτυχώς που το σκοτάδι κρύβει αρκετή απ’ την ασχήμια.
Έστριψα στην Πανεπιστήμιου κι αποφάσισα να πάω σινεμά.

Πλησιάζοντας στα σκαλιά του Παλλάς, την είδα να κάθεται στο μάρμαρο, σέξι, ατσαλάκωτη κι όμως τσαλακωμένη, μελαγχολική. Ήμουν σίγουρος πως αν ζούσε 100 χρόνια πριν, θα έτρεχε γυμνή δίπλα στο ποτάμι στο φως του φεγγαριού. Η ματιά της σπάθιζε δίψα για έρωτα.

Η ταινία ήταν άψυχη. Έδωσα 5 Ευρώ για ταξί και βρέθηκα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μπαίνοντας έκανα το λάθος και πήρα στα χέρια το τηλεκοντρόλ.
Οι αγρότες βρίσκονταν σε αδιέξοδο. Ακόμα κι από την Κρήτη ήρθαν να πουν το παράπονό τους στον Παρθενώνα. Έπαιζαν μαντινάδες, πίνανε ρακές, γλεντούσαν στο λιμάνι. Τους είδε ο Ζορμπάς από εκεί πάνω και τους ζήλεψε. Η κυβέρνηση για το καλωσόρισμα τους κέρναγε χημικά και δακρυγόνα. Σιγά μην κώλωναν βλέποντας τον Γιώργο ανάμεσά τους. «Κεράστε τον κι αυτόν μια ντουζίνα απ τα ΚΑΛΑ!», φώναξε ο αρχηγός της διμοιρίας.

Ξάπλωσα. Έκλεισα τα μάτια.
Είπα να διαλέξω όνειρο.
Διάλεξα να σκύψω και να της βγάλω τα τακούνια, τη φούστα, το καλτσόν.
Της έδωσα το χέρι και τρέξαμε γυμνοί, δίπλα στο ποτάμι...

Έτσι θα στραγγαλίσουμε την Κρίση

Θα σας πω τι πρέπει να κάνουμε. Θα αναρωτηθούμε ο καθένας ξεχωριστά, «πόσα χρήματα θέλω για να την βγάλω το μήνα» και θα πούμε «1000, 1500, 2000 €», όσα γουστάρει ο καθένας, τσάμπα είναι ο υπολογισμός. Μετά θα οργανώσουμε πνεύμα , σώμα, γεννητικά όργανα και λοιπά εργαλεία που έχουμε διαθέσιμα προς αυτό το στόχο. Συγκεντρωθείτε, προσευχηθείτε, κάντε γιόγκα, όργια, ακολουθήστε τον κανόνα του manager του ενός λεπτού, ότι γουστάρει ο καθείς και θα βρείτε, τι πρέπει να κάνετε για να λύσετε το γρίφο.
Έτσι φτάνει ο άνθρωπος στην ευτυχία. Δεν του αρκεί μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα φευγαλέο βλέμμα στη θάλασσα.
Οι καθημερινές μας δράσεις πρέπει να οδηγούν στα λεφτά. Οι ενέργειές μας, οι θερμίδες και η φαιά ουσία που θα καιμε, η ίδια η ΖΩΗ μας, θα πρέπει να συντονιστεί με το στόχο μας.
Πρέπει να δουλεύουμε σε δουλειές που δεν γουστάρουμε, να φιλάμε ποδιές που κατουράμε.
Το σχέδιο έχει μελετηθεί καλά, αλλιώς δεν θα τη σκαπουλάρουμε από την Κρίση.
Προσοχή. Ποτέ και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να κάνουμε το αντίθετο. Δηλαδή.
Ποτέ δεν πρέπει να πούμε «Εγώ στη ζωή μου θέλω να κάνω αυτό. Μια φορά είναι η ζωή βρε αδερφέ, κανείς δεν πάει χαμένος, γουστάρω να ζήσω αληθινά.»
ΌΧΙ! ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ. Πρέπει να πούμε «έχω μεσοπρόθεσμο στόχο τα 2000 €, άρα θα κάνω αυτό...»
Δηλαδή κάθε ενέργεια μας, η ίδια η βιογραφίας μας, ΠΡΕΠΕΙ να διαμορφωθεί βάση χρηματικών στόχων.
Μόλις καταφέρουμε να βγάλουμε 1500 € το μήνα, τον επόμενο να προσπαθήσουμε να βγάλουμε 1600. Το μεθεπόμενο 1700.
Κι όταν θεωρήσουμε ότι έχουμε βγάλει αρκετά, να πάμε και να αγοράσουμε μια τσάντα Λουί Βιτόν από το Mall στον Ελαιώνα. (μην γελιέστε θα τα καταφέρει ο Βωβός μέχρι να πετύχουμε το στόχο μας)
Πιστέψτε το.
Με τη Λουί Βιτόν στον ώμο
Θα νοιώσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι.

Και το ΑΕΠ θα αυξηθεί...

artificial tribble

ε, αυτό, ΠΡΕΠΕΙ να το κάνεις κλικ!

scorched little planet -- pendeli

πέρασα τυχαία απο τη πεντέλη λίγες μέρες πριν την εθελοντική αναδάσωση στον κοκκιναρά. ευτυχώς παίρνω πάντα μαζί μου τη φωτογραφική μου μηχανή.


κανεις.... κλικ!
περισσότερες φωτογραφίες, πληροφορίες και σχόλια (αγγλικά) εδώ.

all that glitters is not love

κλίκ για μεγέθυνση

Βία στο σεξ, στη φύση, στο δρόμο...

Βία και σεξ
Τι θα ήταν το σεξ χωρίς τις εναλλαγές, καυτού και ψυχρού, πικρού και γλυκού, τρυφερού και βίαιου. Τι θα ήταν το σεξ αν δεν αφήναμε το ζώο που ζει φυλακισμένο μέσα μας, να κατασπαράξει το ταίρι του, ενώ ώμοι, πόδια, στήθη, δάχτυλα γίνονται ένα.

Βία και Πόλεμος
Έκρηξη, φωτιά, συντρίμμια, χάος. Ένας δύσμοιρος πατέρας κουβαλάει στα χέρια του το νεκρό κορμί του πεντάχρονου κοριτσιού του. Κοιτάζουμε μέσα στα δακρυσμένα μάτια του και διαβάζουμε: «Γιατί;»

Βία στη φύση
Ένα λιοντάρι κρυμμένο πίσω από τη χλόη παραμονεύει μια νεαρή ζέβρα που χοροπηδάει προς το μέρος του όλο καμάρι. Τίναγμα, νύχια, χαυλιόδοντες, λαιμός, αίμα, κόκκινη λίμνη, αίμα.

Βία στην Τέχνη
Η Αμπράμοβιτς βγάζει το λευκό της φόρεμά, την κυλόττα της, ολόγυμνη κυλιέται στο μάρμαρο, μπήγει τα νύχια στα στήθη της, στο δεξί της χέρι κρατά ένα ξυράφι, χαρακώνεται, πιο βίαια, ξεσκίζεται, ματώνει,αιμορραγεί, λιποθυμά...

Κρατική βία
«Διαλύστε τη διαδήλωση. Ραντίστε τους με απαγορευμένα χημικά. Βαράτε στο ψαχνό, ματώστε, κλωτσήστε.» Στα κρατητήρια, μπουνιά, κλωτσιά στα αρχίδια, «γαμημένε Αλβανέ!» «Εξοστρακίστε στην καρδιά του Αλέξη.»

Βία στη βία της εξουσίας
«Ρημάξατε τη ζωής μα, θα ρημάξουμε τα πάντα!»

Αντεργατική βία
Μπράβοι πλησιάζουν στα σκοτεινά μια εργαζόμενη καθαρίστρια που μάχονταν εναντίον της εκμετάλλευσης και τη λούζουν με οξύ.

Βίαιη επανάσταση
Θωρηκτό Ποτέμκιν. Κόκκινη και Λευκή Τρομοκρατία. Τσε Γκεβάρα, Κομαντάντε Μάρκος, Σπάρτακος.

Ειρηνική Επανάσταση
Ο Γκάντι αργοπεθαίνει από την απεργία πείνας... Μόλις άκουσα την τελευταία του αναπνοή.

Αντί επιλόγου
Η Βία γεννά Βία...


ΥΓ. Στη φώτο η Marina Abramovic, «Portrait With Scorpion (Open Eyes)»

Vita Mi Barouak

little planet: syntagma square

κλικ για μεγαλύτερο

Dada's not dead!

Το πρόβλημα:

Το συγκεκριμένο έργο είναι εξαφανισμένο!
Εκτέθηκε κάποιες απόκριες πριν 2 χρόνια στο ντισκοκαφενείο "Ντίλι Ντίλι" στην Ξάνθη και έκτοτε αγνοούνται τα ίχνη του.

Η λύση:
Μπορούμε να αναδημιουργήσουμε ένα χαμένο έργο;
Μήπως να κάναμε κάτι καλύτερο;
Κάτι διαφορετικό;
Πολλά διαφορετικά;

Η Calypso Larah μας δίνει την πρώτη ύλη:
(δεξί κλικ - αποθήκευση εικόνας ως - ...)

Σειρά σας τώρα!

---

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

---

17/1/9
Και η πρώτη συμμετοχή μας έρχεται, από ποιον άλλον; από την κυρία Calypso Larah!!!
Χαϊδέψτε την κοιλίτσα!


(αν για κάποιο λόγο δεν εμφανίζεται, κλικ εδώ)

---

18/1/9
O papamitsos λέει:

---

18/1/09
Σαν την παλιά καλή ΦΙΞ!
από Air

silicon sphere

αν σ'αρέσει, βάρα το!

Αυτοχαστουκίζομαι!

Η βρύση μου δεν στάζει πλέον νερό και το ψυγείο μου έχει εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Κάπου στο βάθος ακούγονται εκρήξεις. «Θα ναι πάλι τα βεγγαλικά της Γιάννας στο Ψυχικό», ψιθυρίζω καθώς ντύνομαι βιαστικά. Αμέσως μετά ακούω ένα οργισμένο πλήθος στο δρόμο. «Γιατί διαδηλώνουν άραγε αυτή τη φορά;», αναρωτιέμαι κι αποφασίζω να βγω.
Το ασανσέρ δεν λειτουργεί, παίρνω τις σκάλες και βγαίνοντας στο δρόμο πέφτω πάνω σ’ ένα μαυροφορεμένο πλήθος που φωνάζει συνθήματα στα αραβικά. Στα χέρια τους κουβαλούν τρία νεκρά κορμιά.
Κατεστραμμένα, φλεγόμενα κτίρια, μυρωδιά θανάτου, ένα αεροπλάνο σφυρίζει πάνω απ το κεφάλι μου και μια ριπή καλάσνικοφ το παίρνει στο κατόπι. Περπατάω βιαστικά, αγχωμένα, σπρώχνομαι, κάποιος περνάει δίπλα μου με ένα μικρό κορίτσι ματωμένο στην αγκαλιά του. Ουρλιαχτά, φωνές, ριπές, καπνός, αίμα, πέτρες, σκόνη...

Αυτοχαστουκίζομαι!
Βρίσκομαι στην Ερμού
Ο στρατός από τις κούκλες των βιτρινών με έχει βάλει στο στόχαστρό του.
Είμαι τυχερός.
Έρχονται εκπτώσεις...

LOVE MUSES

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΦΤΑΣΕ

(Μια απάντηση στην επιστολή Δοξιάδη, Θεοδωρόπουλου, Μάρκαρη)

Το ξέρουμε πως είναι σπουδαίοι. Ε και; Οι σπουδαίοι δεν έχουν δικαίωμα στην παπαρολογία;
Εξάλλου κάποιοι άλλοι σπουδαιότεροι, όπως ο προσφάτως χαμένος Χάρολντ Πίντερ, κινούνται σε άλλα μήκη κύματος...

Με την επιστολή τους, οι Δ+Θ+Μ προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν το πνεύμα τους, όχι για αφύπνιση, ούτε για σαμανισμό, διονυσιασμό ή σαδομαζοχισμό,
αλλά για να υπηρετήσουν και να στηρίξουν ένα Οικονομικό, Κοινωνικό, Θεσμικό Οικοδόμημα που βρίσκεται σε Κρίση.Έτρεξαν να μπαλώσουν τις ρωγμές του «Πολυβραβευμένου» τους Συστήματος χρησιμοποιώντας τις ίδιες τους τις «σάρκες».

Όταν η Υψηλή Τέχνη ταυτίζεται με την Τέχνη από τα Πάνω, τότε εκείνοι που την υπηρετούν αποτελούν μέρος της Εξουσίας που καταστέλλει την Ελεύθερη Δημιουργικότητα.
Υποψιαζόμαστε ότι οι συμβολικές παρεμβάσεις στα θέατρα, ήθελαν να δηλώσουν πάνω κάτω το γεγονός αυτό.
Θεωρούμε ότι οι δράσεις στα θέατρα, ήταν ένα οργισμένο ξυπνητήρι που χτύπησε στο φουαγιέ, στο πνεύμα της ακτιβίστικης παρέμβασης στη δημόσια τηλεόραση. (Να επανέλθουμε ξανά στον Χάρολντ Πίντερ, που προτιμούσε να τον θυμόμαστε σαν ακτιβιστή παρά σαν καλλιτέχνη;)
Μήπως νομίζει κανείς ότι το Κίνημα σκοπεύει να φιμώσει τους Καλλιτέχνες και να κλείσει τα Θέατρα; Γιατί υπαινίσσονται κάτι τέτοιο οι Δ+Θ+Μ;
Στο σημείο αυτό οφείλουμε να σας ενημερώσουμε ότι οι περισσότερες θεατρικές σχολές συμμετείχαν στην πορεία στις 8/12 (τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου) ενώ στη συναυλία συμπαράστασης στα προπύλαια έδωσαν το παρόν πάνω από 50 μουσικά σχήματα.

Με την ίδια απερισκεψία που ένας οργισμένος δεκαπεντάχρονος πετάει ένα νεράντζι στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς
Και με το ίδιο πάθος που οι Ρομαντικοί, οι Ντανταϊστές, οι Σουρεαλιστές, οι Φουτουριστές, οι Beat, οι Καταστασιακοί επιτίθονταν με λέξεις, χρώματα και εικόνες στον καθωσπρεπισμό της... «Υψηλής Τέχνης»,
καλούμε τους Δ+Θ+Μ, να αναζητήσουν το ρόλο τους, στο παρακάτω Μανιφέστο.

ΤΕΧΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ


Vita Mi Barouak + Al Barouak

«Η Αθήνα είναι η πρώτη σπίθα»

[Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία, 7 - 28/12/2008]

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

«Η εξέγερση στην Αθήνα είναι μια καταιγίδα οργής. Δεν υπάρχει χώρος σε αυτήν για ελπιδοφόρα συνθήματα ή αισιόδοξες λύσεις. Λείπουν τα ουτοπικά αιτήματα των κινημάτων του '68 ή τα ευχολόγια του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Αυτό ακριβώς τρομάζει τους ηγέτες σε παγκόσμια κλίμακα και όχι οι μολότοφ και οι σπασμένες βιτρίνες. Στη Αθήνα τίποτα δεν θυμίζει τον Μάη του '68. Η κατάσταση μοιάζει με τις χαοτικές ταραχές στη Μονμάρτη το 1890 ή στο Μπάριο Τσίνο της Βαρκελώνης το 1930». Αυτά επισημαίνει ο αμερικανός στοχαστής Μάικ Ντέιβις μιλώντας στο «7». Καθηγητής δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο του Ριβερσάιντ της Καλιφόρνιας, συντάκτης της «New Left Review» και συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη σύγχρονη μητρόπολη, τη στρατιωτικοποίησή της και τις συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα μέσα σ' αυτήν, ο Μάικ Ντέιβις είχε γράψει σειρά άρθρων για τις ταραχές στο Λος Αντζελες το '92, τις οποίες είχε προαναγγείλει και για την εξέγερση στα προάστια του Παρισιού το 2005.

- Η κατάσταση στην Αθήνα σάς φαίνεται διαφορετική απ' όσες εξεγέρσεις έχετε μελετήσει;

«Πιστεύω ότι οι κοινωνίες μας έχουν υπερκορεστεί από βαθιά κρυμμένη οργή που μπορεί ξαφνικά να ξεπηδήσει στην επιφάνεια ύστερα από ένα γεγονός που συνοψίζει την αστυνομική αυθαιρεσία ή την κρατική καταστολή. Αν και οι σπόροι μια τέτοιας εξέγερσης έχουν ήδη φυτευτεί, αυτή η κοινωνία σπάνια το αναγνωρίζει. Αυτό συνέβη και εδώ. Αλλά τα παιδιά στους δρόμους έχουν δίκιο όταν λένε "ερχόμαστε από το μέλλον". Αυτή είναι μια αυθεντική εξέγερση που ξεπερνάει τις ταραχές στο Λος Αντζελες το '92 ή στο Παρίσι του 2005. Γιατί ξεκινάει από την ακλόνητη πεποίθηση των νέων ότι το μέλλον τους έχει λεηλατηθεί. Είναι η πρώτη γενιά στην ευρωπαϊκή ιστορία -αν εξαιρέσουμε τα παιδιά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου- που νιώθει απόλυτα προδομένη από τους πατριάρχες της».

Ο ρόλος της τηλεόρασης

- Εδώ όμως οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι ένιωσαν έκπληξη από το ξέσπασμα των ταραχών.

«Δεν μου κάνει εντύπωση. Στο Λος Αντζελες το 1992, για παράδειγμα, κάθε έφηβος στους δρόμους -όπως και κάθε αστυνομικός που περιπολούσε- ήξεραν ότι ο Αρμαγεδδών πλησιάζει. Το χάσμα που όλο και μεγάλωνε ανάμεσα στη νεολαία της μητρόπολης και τις αρχές της πόλης ήταν ορατό ακόμα και για τον πιο άσχετο παρατηρητή. Υπήρχαν μαζικές συλλήψεις κάθε εβδομάδα, αμέτρητοι πυροβολισμοί από αστυνομικούς κατά νέων παιδιών -χωρίς θύματα- μια συνεχής προπαγάνδα που εγκληματικοποιούσε τους νέους και τους έγχρωμους ως μέλη συμμοριών και μια εξωφρενική εφαρμογή των δύο μέτρων και των δύο σταθμών στην απονομή δικαιοσύνης. Κι όμως όταν έγινε η έκρηξη ύστερα από την αθώωση των αστυνομικών που έδειραν βάναυσα τον Ρόντνεϊ Κινγκ, οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης αντέδρασαν λες και κάποια σκοτεινή, ανεξιχνίαστη δύναμη βγήκε από τα έγκατα της γης».

- Εδώ οι μαθητές και οι φοιτητές ασκούν σκληρή κριτική στα μέσα ενημέρωσης και κυρίως στην τηλεόραση για τον τρόπο που παρουσιάζει τα γεγονότα.

«Και εδώ υπάρχουν ομοιότητες. Τα μέσα ενημέρωσης στην εξέγερση του Λος Αντζελες είχαν εικόνα μόνο από τα ελικόπτερα. Προσπάθησαν να ελέγξουν την κοινή γνώμη σχετικά με τις ταραχές μέσα από μια απλουστευτική ανάλυση γεμάτη στερεότυπα. Οπως ότι στο δρόμο ήταν συμμορίες μαύρων που καίγανε και λεηλατούσανε. Στην πραγματικότητα ελάχιστοι από τους συλληφθέντες ήταν μέλη συμμοριών και μόνο το ένα τρίτο ήταν Αφροαμερικανοί. Η πλειοψηφία ήταν φτωχοί μετανάστες ή τα παιδιά τους που έκλεβαν βρεφικές πάνες και παπούτσια. Φυσικά η οικονομία στο Λος Αντζελες τότε όπως και τώρα ήταν σε ύφεση. Περισσότερο υπέφεραν οι φτωχογειτονιές των Λατινοαμερικανών, αλλά τα μέσα ενημέρωσης δεν είχαν λάβει υπόψη τους την εκρηκτική κατάσταση. Ούτε συνειδητοποίησαν ότι αυτή η εξέγερση ήταν απλώς ένας αγώνας για την εξασφάλιση βασικών αγαθών. Στην Ελλάδα τώρα, απ' όσο γνωρίζω, μια "συνήθης" αστυνομική υπέρβαση της νομιμότητας εξαπέλυσε μια σειρά ταραχών που εξηγήθηκε πάλι με στερεότυπα ως μια αδικαιολόγητη οργή κάποιων σκοτεινών αναρχικών κύκλων. Εμένα μου φαίνεται ότι ήταν αποτέλεσμα ενός συνεχιζόμενου "εμφυλίου πολέμου χαμηλής έντασης" ανάμεσα στην αστυνομία και μέρους της νεολαίας».

Το «Νιου ντιλ» του Ομπάμα

- Σας εκπλήσσει κάτι στις ταραχές της Αθήνας;

«Δεν έχω προσωπική εμπειρία ώστε να κρίνω την κατάσταση, όμως είναι εντελώς διαφορετική από κάθε άλλη ευρωπαϊκή εξέγερση των τελευταίων χρόνων, όπως των προαστίων της Γαλλίας το 2005. Στους δρόμους της Αθήνας σχηματίζεται μια ποικιλόμορφη συμμαχία με μαθητές, φοιτητές, μετανάστες και άνεργους από τη μεσαία τάξη. Και θα υπάρχει πάντοτε και η παράδοση του ξεσηκωμού και της αντίστασης που είναι σύμφυτη με την ευρωπαϊκή νεολαία. Οι σχολιαστές στις ΗΠΑ παραξενεύονται επειδή δεν υπάρχουν συλλογικά αιτήματα. Εγώ καταλαβαίνω πολύ καλά. Τι να ζητήσει η ελληνική νεολαία αφού έχουν ήδη συνειδητοποιήσει με σκληρό τρόπο ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν αφήνει καμία πιθανότητα έστω μικρών μεταρρυθμίσεων στο εκπαιδευτικό σύστημα ή στην αγορά εργασίας. Και δεν μπορούν καν να βρούνε στήριξη από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που τους έχουν κι αυτά απογοητεύσει».

- Και οι συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας που οργανώθηκαν σε πολλές πόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ;

«Η Αθήνα ήταν η απάντηση σε όσους ρωτούσαν τι θα γίνει μετά το Σιάτλ. Οι διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας που ξεκίνησαν το 1999 από το Σιάτλ άνοιξαν μια νέα σελίδα στην ιστορία της συλλογικής διαμαρτυρίας και του πολιτικού ακτιβισμού. Μέχρι τώρα όλες αυτές οι διαμαρτυρίες όπως και οι αντιπολεμικές συγκέντρωναν πλήθος κόσμου. Αλλά ο πόλεμος δεν τελείωσε, η παγκοσμιοποίηση δεν σταμάτησε και τα νεόκοπα κινήματα έμοιαζαν να αναθεωρούν τις τακτικές τους. Και ξαφνικά όταν άνοιξε το καπάκι του καζανιού που έβραζε στη Γουόλ Στριτ δημιούργησε καταστάσεις στις οποίες μόνο μια νέα μορφή κινημάτων θα μπορούσε να αντιταχθεί. Οι πρώτες εικόνες αυτών των νέων μορφών κινημάτων φαίνονται στους δρόμους της Αθήνας».

- Ποια η γνώμη των συμπατριωτών σας για την Ελλάδα που εξεγείρεται;

«Αρκετοί πολιτικοποιημένοι Αμερικανοί πιστεύουν ότι πρόκειται για μια επανάληψη των ακτιβιστικών ενεργειών του Σιάτλ με λίγη γεύση από το μεσογειακό πάθος. Ταιριάζει και στη λογική που θέλει τον Ομπάμα να φέρνει την πολυπόθητη αλλαγή όπως το 1930 με ένα ακόμα "νιου ντιλ". Αλλά οι πιο νέοι, φοιτητές, τα δικά μου παιδιά καταλαβαίνουν ότι τα παιδιά της Αθήνας δεν χωράνε σε καμία ανάλυση. Αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως "καταδικασμένη γενιά" και βλέπουν στους δρόμους της Αθήνας την αντανάκλαση της δικής τους οργής. Είναι δύσκολο να προβλέψεις τη μελλοντική εξέλιξη, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι όλος ο κόσμος έχει πάρει φωτιά και η Αθήνα είναι η πρώτη σπίθα».